Category: oh baby boy Tags: ---
Category: oh baby boy Tags: ---
Category: หมวดหมู่: ไม่มี Tags: ---
Category: oh baby boy Tags: ---
Category: oh baby boy Tags: ---
ณ ดินแดนแสนไกลที่ไม่มีใครรู้จัก ผู้คนมากมายต่างเร่งมือทำงานของตนในช่วงเวลาที่ทุกอย่างกำลังเข้ามาใกล้ด้วยระยะเวลาที่แตกต่างกัน เสียงโวยวายตรวจเช็คทุกอย่างไปตามสินค้าที่ถูกห่อกล่องเรียบร้อยลำเรียงออกมาตามใบรายชื่อในเขตทวีปที่ตนดูแลและรักษา... “ ท่าน ซานต้าเจ้าค่ะ..”
คุณเชื่อเรื่องซานตาคลอสหรือไม่ ?.. เรื่องที่มีอยู่ว่า จะมีชายหนุ่มตัวอ้วนกลมในชุดสีแดงเพลิงไว้เหนาเครายาวท่าทางใจดี ชายหนุ่มที่จะมาหาคุณทางปล่องไฟในวันคริสมาส ชายที่จะมอบของขวัญให้กับคุณในเทศกาลส่งท้ายปี ของขวัญที่มันจะแลกมาด้วยความดีที่คุณจะสะสมเอาไว้ ตั้งแต่ต้นปี “ เป็นเด็กดีนะลูก.. แล้วซานตาคลอสจะมอบของขวัญที่แสนวิเศษให้ลูก จำไว้นะ ฮันคยอง”
“ ว่าไง ฮยอกแจ..” เสียงทุ้มใหญ่ถามคนตัวเล็กในชุดหนังสีแดงที่กำลังเปิดรายชื่อเช็คของขวัญต่างๆที่จะนำให้ไปส่งในคืนนี้
“ ฮะย๊อก จะถามท่านเจ้าค่ะ ฮะย๊อกจะถามท่านว่า มีรายชื่อของคนที่ชื่อ ฮันคยอง ยังไม่มีของขวัญนะเจ้าค่ะ จะให้ข้าจัดเป็นอะไรให้เขา ”
“ ท่านผู้นี้เป็นคนมีอายุมากแล้ว ” เขากล่าว
“ แล้วใยท่านถึงยังส่งของขวัญไปให้เขาละเจ้าค่ะ ” ใบหน้าหวานถาม
“ นั่นคือเหตุผลที่ข้าอาจไม่จำเป็นที่ต้องบอกเจ้าหรอก ฮยอกแจ ” รอยยิ้มใจดีบอก “ เจ้าไปแต่งตัวนะ.. วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวเมืองมนุษย์ ตามที่ข้าสัญญาไว้ ”
“อะไรนะ!! ” เสียงใสตะโกนลั่น ดวงตากลมลุกวาวขึ้นทันที มือบางกุมรายชื่อในมือไว้แน่น “ ปีนี้ ฮะย๊อกจะได้ไปช่วยท่านในเมืองมนุษย์จริงๆเหรอเจ้าค่ะ ? ”
“ ตอบแทนความเหนื่อยยากตลอด สิบปีที่ช่วยข้ามาไง.. มันถึงเวลาแล้ว ไปเตรียมตัวเถอะ ”
“ เจ้าค่ะ !! “ เสียงใสสุดท้ายพร้อมความเร็วที่สิ่งขึ้นชั้นบันไดขาวที่ก่อตัวเป็นปราสาทด้วยกองหิมะมหึมา ความขาวโพนที่ตัดกับสีแดงได้สวยอย่างน่าประหลาด
ว่ากันว่า ซานตาคลอส..คือเทพองค์หนึ่งที่อยู่ทั่วทุกมุมโลกตามประเทศและทวีปต่าง ท่านที่คอยดูแลความดีของมนุษย์ให้คงอยู่ ความดีที่ว่ากันว่า มักเกิดได้เฉพาะแค่เด็กน้อย แล้วผู้ใหญ่ที่ทำแต่ความดีละ... คนคนนั้นจะไมได้รับผลแห่งความดีตอบแทนหรือ ? .. ไม่ใช่หรอก คนทุกคนทุกช่วงวัยต้องได้เท่าเทียม
ชุดซานตาคลอสสีแดงแขนยาวไม่ถึงข้อมือต่อตัวกับกางเกงขายาวพร้อมรองเท้าดำ หมวกสีแดงของผู้ส่งความสุขถูกสวมไว้ เขาวิ่งหน้าตั้งลงมาจากชั้นของห้องท่ามกลางความยินดีของเพื่อนร่วมทำงาน
“ ปีหน้าต้องเป็นนายแน่ ที่ได้ไปเยี่ยมชมเมืองมนุษย์..” เสียงใสของฮยอกแจว่า มือบางจับมือเพื่อนสนิทที่เย็นเชียบด้วยใบหน้าที่สุขใจของทุกคนที่ร่วมยินดีและเดินมาส่งเขาขึ้นขบวนของรถขนส่งของขวัญที่กำลังจะดำเนินการส่งในคืนนี้
“ เมื่อถึงบ้านของเด็กคนไหน เจ้าก็เอาของขวัญที่มีชื่อของเด็กคนนั้นมาให้ข้า เข้าใจที่ข้าพูดนะ ” เขาว่าแค่นั้นก่อนจะสะบัดเชือกคล้องตัวกวางเรนเดียร์เอาไว้ แรงกระตุกแรงที่ทำให้มันออกเดินก่อนจะเร่งสปีดขึ้นทะยานสู่ท้องฟ้า “ ไปกันเลย..”
การเดินทางที่มืดมนตลอดทางแปรเปลี่ยนเป็นความสว่างไสวของแสงไฟจากตึกราบ้านช่อง ต้นสนถูกจัดตกแต่งด้วยลักษณะที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนผู้คนที่อยู่ในเสื้อผ้าหลากสีสันแต่ทว่าอบอุ่นแข่งกับอากาศหนาวเย็นที่กำลังมีหิมะโปรยปรายไปทั่ว
“ ช่างงดงามและน่าจดจำยิ่งนัก”
“ แต่ที่นี่ มีแต่ของปรุงแต่งไร้ซึ่งความงามตามธรรมชาติแบบที่ที่เรามี..” ชายแก่ว่าแบบนั้นก่อนจะยกยิ้ม “ เริ่มทำงานเถอะ ราตรีนี้มีเพียงสั้นนัก “
สินค้าและกล่องของขวัญถูกส่งไปยังเด็กๆทุกคนที่กำลังหลับใหล กล่องของขวัญที่ทยอยส่งจนครบและหลงเหลือเพียงแค่บุคคลสุดท้ายแต่ทว่า.. มันกลับไม่มีกล่องของขวัญใดหลงเหลืออีกแล้วในถุงย่ามใบเก่านั้น
“ ท่าน.. ยังเหลือผู้ชายที่ชื่อ ฮันคยองอีกคน.. แต่ตอนนี้เราไม่มีกล่องของขวัญนั่นอีกแล้ว ” ฮยอกแจบอกก่อนกวางเรนเดียร์จะถูกจอดสนิทลงกับหน้าหน้าต่างของคอนโดสูงที่ทั้งห้องถูกประดับด้วยแสงไฟเล็กระยิบระยับในห้องที่มืดสนิท
“ เจ้าลงไปเถอะ... “ เขาว่าก่อนใบหน้าหวานจะเพียงแค่มีควันจางๆลอยอยู่รอบตัว ความอ่อนบางที่ยกตัวเขาขึ้นสูงและลอยมาอยู่ตรงระเบียงของห้องชายหนุ่มที่ไร้ของขวัญ..
“ ท่าน..หมายความว่าไง ” ร่างบางทวนเสียงอย่างไม่เข้าใจ
“ เจ้าคือ..ของขวัญที่วิเศษที่สุดของเขา ตามบรรชาของกฎแห่งเรา และเจ้าคือพรก่อนที่ชายหนุ่มคนนี้จะนอนหลับ..”
“ หมายความว่า ? “
“ บุคคลที่อยู่ในห้องจะตอบทุกข้อสงสัยของเจ้าฮยอกแจ.. อิสระคือสิ่งที่เจ้าต้องการไม่ใช่หรือ.. จงใช้มันให้คุ้มค่า ” เสียงสุดท้ายจบลงพร้อมความว่างเปล่าของทุกอย่างที่จากไป
ชายตัวเล็กในชุดสีแดงของวันคริสมาสถูกแปรเปลี่ยนไปด้วยกฎแห่งความลับที่ไม่สามารถมีใครล่วงรู้ ทุกอย่างว่างเปล่าและไร้อาภรณ์ใดทั้งสิ้นปิดเรือนกาย คนตัวขาวที่แสนชินชากับอาการหนาวเปิดล๊อคกระจกใสก้าวเข้าไปในห้องที่แสนจะมืดมิดแต่ประดับประดาด้วยไฟระยิบระยับให้เห็นเพียงน้อยกับความสว่างที่มีไม่มากนัก
“ โฮ่ง! โฮ่ง! ” ขนฟูยาวของเจ้าสิ่งมีชีวิตบางสิ่งที่ตัวเล็กนักกำลังส่งเสียงบางอย่างที่ไม่มีคำพูดใดที่เข้าใจให้เขา เสียงเล็กที่กำลังกระโดดไปมาอย่างอยากเท่าเทียมกันทางความสูงของเขา
“ เจ้า.. เป็นตัวอะไรนะ ” ใบหน้าหวานเอียงหน้าถามก่อนจะย่อตัวลงมองอย่างพิจารณา จมูกชื้นที่ค่อนข้างเปียกของมันดมไล่ไปตามขาเนียนก่อนประตูที่ถูกปิดล๊อคจะถูกเปิดขึ้นพร้อมไฟที่สว่างโล่ง
“ หลงหลง.. เห่าอะไรนะ ” เสียงทุ้มที่ว่าขึ้นพร้อมประตูห้องที่ปิดลง ใบหน้าคมสวมกรอบสี่เหลี่ยมบางอย่างไว้บนหน้าเพ่งพินิจมาที่ตัวเขาก่อนจะขมวดคิ้วงง ยามที่เขาลุกยืนขึ้นเต็มความสูง
ในช่วงความคิดที่แสนจะง่วงงุน คงมีแค่ความแปลกใจของรูปปากที่อ้าออกค้าง คนตรงหน้าคือบุคคลหนึ่งที่เขาเฝ้าฝันมานานแล้วบุคคลที่ตอนนี้มาปรากฏอยู่ตรงหน้าในรูปแบบที่คาดไม่ถึง รูปร่างผอมบางไร้เสื้อผ้าใดคลุมกายความขาวเนียนที่เหมือนจะมีเฉดสีเดียวกับหิมะด้านนอกที่โปรยปราย ผมสั้นปะบ่าสีดำสนิทเอียงหน้าเพียงน้อยมองเขาที่ดูเหมือนว่ากำลังจะสั่นกับสิ่งที่เห็น
“ นาย .. เป็นใครนะ ”
“ ข้าหรือ ?.. ของขวัญวันคริสมาสของท่านไง.. ท่านฮันคยอง ”
“ หึ ? อะไรนะ ? ” เชาว่าทวนเสียงอย่างไม่เข้าใจคำพูดของอีกฝ่าย รูปร่างเล็กที่เปลือยเปล่าเดินเพียงช้าเข้ามาใกล้อีกคน รูปร่างไซต์เอสขาวเนียนยื่นมือบางทาบไหล่อีกคนไว้ นิ้วเรียวสวยไล้ไปตามโครงสร้างของรูปหน้าลดชั้นลงมาเป็นแผงอกจนความสงสัยสุดท้ายของฝ่ามือจะหยุดลงอยู่ที่ส่วนกลางที่กำลังขึ้นแข็ง
“ ท่านเหมือนกับข้า..” เสียงหวานว่า “ ท่านเป็นมนุษย์ผู้ชายบนโลกหรือ ? ”
“ ชะ ใช่สิ.. แล้วนาย เดี๋ยวนะ นี่นายเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง ? “ เขาว่าพลางขมวดคิ้ว มือหนาดึงมือบางออกจากส่วนกลางของตัวเขา ร่างบางที่ถูกดึงให้ห่างกายพิจารณาด้วยสายตาอีกครั้งเพราะมันมากับคำพูดแปลกๆที่เค้าไม่เคยได้ฟังจากคนไหน
“ ข้าหรือ ?.. ท่านซานตาคลอสพาข้ามาที่นี่ ข้ามาจากดินแดนที่ไม่มีใครรู้จัก ดินแดนที่หากท่านกระทำความดี ท่านจะได้ผลตอบแทนตามความประสงค์ของท่าน ความประสงค์ที่ท่านร้องขอแก่เรา..”
“ อย่างงั้นหรอ ?..”ใบหน้าคมทวนเสียงก่อนจะมองรูปร่างของชายร่างบางตรงหน้าอีกครั้ง มือหนาไล้ฝ่ามือจากไหล่มนสัมผัสลงมาเป็นช่วงอกความอ่อนนุ่มที่สั่นเทาตามฝ่ามือที่ไล้วนลงมาสัมผัสส่วนที่อ่อนไหว
“ ท่านจะกระทำการอันใดกับ ข้าหรือ ? ” ร่างบางถาม ท่าทางที่คนตอบจะมีแต่ความเงียบ ความเงียบที่ไล้สายตามองรูปร่างนั้นก่อนจะช้อนมือโอบเอวบางเอาไว้แน่นก่อนจะดึงมาหา
“ เสร็จก่อน ฉันถึงจะตอบคำถาม.. ตกลงมั๊ย ? ” เสียงเอาแต่ใจสั่ง ก่อนร่างบางที่ได้แต่งุนงงนั้นจะถูกยกตัวขึ้นจากพื้น นำตัวเข้าสู่ภายในห้องนอนที่สว่างเพียงน้อยด้วยไฟคริสมาสสีส้มอ่อน.. ห้องนอนไร้หน้าต่างแต่ทว่ามีวิวที่ยอดเยื่ยมด้วยหน้าต่างบานสูง
ฮยอกแจถูกวางลงบนเตียงนุ่มด้วยมือหนาที่พอวางลงก็จัดเตรียมลูบขาขาวและแยกให้ห่างออก.. เสื้อถูกถอนลงก่อนจะโน้มน้าวตัวลงเข้าหาใบหน้าหวานที่สวยน่ามองด้วยผิวโทนสีขาวตัดกับริมฝีปากสีแดง เค้ากัดปากเพียงน้อยชั่งใจอะไรบางอย่างก่อนจะประทับปากของตัวเค้าลงกับสิ่งที่น่าหลงใหล
ปากเล็กอ้าออกเพียงน้อยเพราะความตกใจ ของลิ้นหนาที่แทรกตัวเข้ามาอย่างไร้คำพูด ความรู้สึกลื่นที่ค่อยๆแทรกตัวเข้ามาสัมผัสและม้วนตัวกอดเกี่ยวอีกสิ่งของเราอย่างรัดแน่น ความรู้สึกที่หยาดน้ำลายจะค่อยๆถูกหลอมรวมด้วยด้วยเกลียวลิ้น หวานซ่านจนรู้สึกหลงลืมช่วงขาที่ถูกแยกออก
มือหนาสัมผัสไปยังส่วนกลางเล็ก ท่อเล็กสีขาวใกล้เคียงกับสีเนื้อตัดกับขนนุ่มสีดำที่มีเพียงตุ่มน้อยสองอันคลอเคลียใกล้ชิดความนุ่มที่ไม่แตกต่างกับเรือนผิวจนคนสัมผัสต้องหยุดลงแค่นั้นกับรูปปากที่อยากจะดูดกลืนมากกว่าแค่สัมผัส
“ ลุกขึ้นหน่อยสิ..” เขาว่าด้วยเสียงหอบซ่าน ตัวเล็กปรือตาขึ้นมองอีกฝ่ายถูกดึงตัวให้นั่งชันเข่ากับเตียงก่อนจะหันหน้าให้เผชิญกับฝาผนัง มือบางจับหัวเตียงไว้แน่น พร้อมใบหน้าคมที่แทรกตัวจากใต้ขาที่แยกออกสอดใบหน้าให้ปากอยู่ใต้ส่วนกลางเล็กที่น่าสัมผัสนั้นพอดี
“ ท่าน... อึ ..” เสียงสะอึกเบาๆราวกับจะถามบางอย่างจากอีกฝ่ายแต่มันก็สายไปเสียแล้ว รูปปากหนาดูดกลืนส่วนท่อนั้นเข้าปาก เขาอมก่อนจะรูดออกมาจนปลายสุดแล้วเริ่มใหม่อีกครั้งจากต้นท่อที่ติดกับขนนุ่มดูดกลืนอยู่อย่างงั้นด้วยความเชื่องช้าแต่ทว่าเสียวซ่านจนร่างทั้งร่างได้แต่หดเกร็ง
รูทวารหดขมิบเกร็งเพราะความเสียวซ่านครั้งแล้วครั้งเล่า การดูดกลืนรวดเร็วขึ้น รูปก้นที่มือหนาลูบไล้ถูกสัมผัสทั้งสองซีกก่อนมันจะถูกจับแล้วกระแทกเข้าสู่ช่องปากที่ท่อย่นจะขูดรูดอยู่กับไรฟันจนต้องกัดปากแน่น เสียงร้องหวานจนส่วนกลางของชายหนุ่มเริ่มแข็งตัว แรงกระแทกสุดท้ายที่คนไร้เดียงสาปลดปล่อยฉีดพุ่งไปในปากทะลักออกจากขอบปากแต่ทว่าก็ถูกกลืนมันลงคอด้วยรอยยิ้ม
รสชาติหวานปากที่เขาใช้ลิ้นเล็มเลียสิ่งที่เลอะอยู่บนขอบปากให้หมดสิ้น มือหนาลูบไล้เอวก่อนจะยกตัวบางที่ขาสั่นเทาให้มานั่งบนส่วนกลางของเขา ท่อหนาที่กำลังเกร็งรับถูกทาบด้วยช่องทางที่กำลังต้องการ มันเคลื่อนไหวเพียงช้ากับบางคนที่ส่ายตูดไปมาเพราะความไม่เคย จนต้องเอ่ยปากถาม
“ ท่านฮันคยอง ท่านกำลังจะทำอะไรข้า ความรู้สึกเมื่อกี้.. ”
“ ไม่เคยหรอ เจ้าซานต้าตัวน้อย ” เขาถาม มือหนาลูบผมนุ่มเบาๆกับใบหน้าหวานที่ส่ายหน้าไปมา “ มานี่สิ..”
ร่างบางถูกพลิกตัวลงก่อนจะจับให้คลานเข่าบนเตียง ตูดขาวถูกดัดให้เด้งได้ระดับที่เขาชอบ ฮันคยองย่อตัวลงมองดูมันก่อนจะยกยิ้ม ตูดขาวสองซีกถูกแยกตัวออก พร้อมลิ้นที่ไล้เลียรูปตูดสีชมพูสวย ปลายลิ้นเล็กถูกดันเข้าไปเพียงน้อยก่อนจะขยับมันเพียงช้าภายในช่องทางหลังที่คนโดนกระทำต้องตอดรัดมันถี่ๆ
“ ท่านฮันคยอง มันเสียวเจ้าค่ะ ข้าเสียวนัก ” เสียงหวานร้องบอกกับลิ้นหนาที่ถูกดึงออก ก่อนนิ้วยาวจะสวนเข้าไปแทนที่ นิ้วชี้เคลื่อนตัวเข้าไปช้าๆเพียงหนึ่งนิ้วก่อนจะดึงออกมาพร้อมนิ้วที่สองที่ถูกเพิ่มเข้าไปและดึงออกมาตามด้วยนิ้วที่สามที่กำลังขยายทางเปิดช่องทางที่กำลังยัดใส่บางสิ่งที่ใหญ่กว่ามันมาก
สามนิ้วสอดเข้าออกล้วงและดึง ล้วงและดึงก่อนจะควานภายในหาบางจุดที่จะทำให้คนโดนกระทำหัวนมตั้ง จุดนึงที่ดูเหมือนว่าช่องทางหลังจะกระพริบถี่ๆครั้งแล้วครั้งเล่า ปากบางอ้าพ่นลมที่หายใจเข้าออกทางปากอย่างเสียวซ่านอย่างสุด
“ ตรงนี้ รึเปล่า.. ที่ซานต้าน้อยของฉันรู้สึก..”
“ ร้สึกแบบไหน เจ้าค่ะ ท่านฮันคยอง..”
“ แบบที่ว่าอยากจะให้ฉันใส่อะไรที่มันใหญ่กว่าลงไปยังไงละ.. รู้สึกแบบนั้นมั๊ย ? ” เขาถาม
“ อื้อ.. ใช่เจ้าค่ะ ฮะย๊อก รู้สึกแบบนั้น..อิ๊ รู้สึกเจ้าค่ะ อ๊า.. ท่านกำลังย้ำจุดภายในของข้า ข้าเสียวเจ้าค่ะ เสียวเหลือเกิน ” เสียงสั่นว่าแค่นั้นกับมือบางที่ชันอยู่กับพื้นเตียงจะอ่อนลง ความเคลื่อนไหวที่ลื่นไหลอยู่กับปลายช่องทางหลังหัวเล็กของความใหญ่โตถูกถูให้เสียดสีไปมากับช่องทางหลังก่อนมันจะค่อยๆหายลับเข้าไปเพียงช้ากับปากบางที่อ้าออกกว้างขึ้นเพราะความปวดร้าวที่แล่นขึ้นมาจับก้านสมอง เลือดแดงเข้มไหลตัดกับก้นขาวอาบช่วงขาหยดลงพื้นเตียงเมื่อทุกอย่างถูกดันจนสุดทาง
ปลายรูทวาร ที่อัดแน่นด้วยของใหญ่โตทำเอาดวงตาหวานแอบคลอด้วยหยดน้ำตาที่กำลังไหล เสียงหอบกระเส่าไม่ถูกค้างไว้นาน ฮันคยองเด้งตัวเองถอนส่วนกลางนั้นออกมายังกึ่งกลางของท่อก่อนจะดันมันลงไปจนมิดด้ามเป็นท่าทางที่เชื่องช้าและบางเบาเพราะความเจ็บร้าวที่สงสารจนไม่อยากให้มันมีมากกว่านี้
“ ทะ ท่าน ท่านใส่อะไรไว้เจ้าค่ะ อ้า.. มันทำให้ข้ารู้สึก อึดอัด อึดอัดแต่ว่าเสียวซ่านเหลือเกินเจ้าค่ะ ท่านฮันคยอง “
“ นี่เหรอ.. ก็อันนี้ไง “ มือหนาจับไปยังส่วนกลางที่เริ่มแข็งชันของเจ้าตัวเล็ก ก้นหนาของเขาเริ่มเข้าจังหวะมากขึ้นจากความเชื่องช้าก็เพิ่มจังหวะให้รวดเร็วขึ้นอีกนิด สอดใส่ส่วนหนาที่ขยายพองตัวมากขึ้นเข้าสู่ช่องทางหลังที่อ้าออกกว้างและแดงซ่าน ปากบางกัดเข้าหากัน ส่งเสียงร้องครางอย่างห้ามความรู้สึกของตัวเองไม่อยู่
“ อ้า~~ ท่าน ฮันคยอง อ้า~~~ ” ตัวบางเด้งตัวขึ้นลงขึ้นลงเป็นจังหวะที่มือหนาจะจับก้นบางให้ถอยออกและเด้งเข้ามาหาด้วยจังหวะรุนแรง ความเร็วที่เพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นจนเหมือนจะสุดช่องทางแต่ทว่า..
“ ตรงนี้ดีกว่า. “ เขาว่าเสียงเบาก่อนจะดึงร่างบางที่กำลังโยกย้ายนั้นยืนขึ้นบนเตียง และโยกมันต่อด้วยท่ายืน มือบางที่ไร้ที่ยึดเกาะอ้อมมือมาด้านหลังกอดคอของร่างสูงไว้พร้อมเขาที่เด้งส่วนกลางเข้าช่องทางหลังเป็นระยะ ขายาวที่เดินเพียงช้าไปเรื่อยๆก่อนจะกระโดดให้ทั้งสองลงจากเตียงจากประครองของเขา
“ อ๊าห์~~~.. ท่าน! ” เสียงหวานหวีดลั่นราวกับว่าน้ำคาวนั้นฉีดพุ่งแต่ทว่าไม่เลยมันเป็นเพียงแค่จุดกระสันที่กระแทกตรงจุดอย่างสุดแรงก็เท่านั้น เขาเดินพาอีกฝ่ายมายังกระจกบานหนา เฝ้ามองบรรยากาศในยามค่ำคืนของท้องฟ้างามและแสงไฟระยิบ มือบางยันตัวเองกับกระจกใส ฉีกขากว้างก่อนช่วงสุดท้ายของการสอดใส่จะเด้งส่วนกลางเน้นๆลงกับรูปเล็กอย่างสุดแรง ท่อยาวหดตัวเข้าหาปลายของมันก่อนจะพุ่งน้ำขุ่นออกไปอย่างไม่กักเก็บไว้ใช้อีก ความรู้สึกที่ฮยอกแจจะเบิกตาโพรงอ้าปากค้างและหายใจถี่ระรัว..
“ อ๊าห์~~ ทะ ท่านปล่อยน้ำนั่นออกเข้ามาสู่ตัวข้า ”
“ แล้วชอบมั๊ยละ..” เขาถามเสียงนุ่มก่อนจะดึงส่วนกลางนั้นออก รูปนมที่ถูกบีบเล่น แต่มือบางนั่นยังคงดันตัวเองอยู่แบบนั้นอย่างอยากให้มันช่วยบรรเทาความเจ็บปวด เสียงหายใจหอบลดระดับลง ฮันคยองอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมาข้างเตียงและทรุดให้นั่งชันเข่าลงบนพื้นพรม
“ ข้าชอบ.. มันทำให้ข้า รู้สึกดี อ๊าห์ .. ทะ ท่านจะทำอะไร ” ไม่มีเสียงอะไรต่อจากนั้น ฮันคยองแค่ก้มลง เค้าใช้ลิ้นกวาดน้ำรักรอบช่องทางหลังที่บวมแดงก่อนจะใช้ปากดูดกลืนน้ำที่อยู่ในรูเล็กนั้นออกมาด้วยลิ้นที่เลมเล็มเข้าออกอย่างหยอกล้อให้อีกคนสั่นเกร็ง ช่องทางหลังกระพริบถี่ด้วยความปวดร้าวก่อนจะพ่นมันออกมาสำหรับน้ำรักที่อัดแน่นอยู่ในช่วงท้อง..
“ อ๊า.. ท่าน อ้า~~ ท่านฮันคยองพอเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะให้กำเนิดบุตรของท่านไมได้นะเจ้าค่ะ ” เสียงใสบอกสั่นๆกับปากหนาที่หยุดลงทันที เขาดึงร่างบางที่เอ่ยประโยคนั้นขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยเรือนร่างที่ไร้อาภรณ์และว่างเปล่า ใบหน้าแดงหายใจหอบน้อยๆจ้องมองอีกคนที่มีข้อสงสัย
“ บุตร.. ลูกนะเหรอ ?..” เขาถาม “ นายเป็นผู้ชาย..แล้วจะท้องได้ไง ใช่มั๊ย ฮยอกแจ ฮยอกแจคือชื่อของนายใช่มั๊ย ซานต้าน้อย ”
“ เจ้าค่ะ ข้าชื่อฮะย๊อกแจ.. แต่ในดินแดนของข้าไม่ว่าบุคคลเพศไหนก็สามารถให้กำเนิดบุตรได้หาเข้าได้ทำการร่วมรักแบบเพศหญิงเหมือนมนุษย์..” เสียงใสอธิบาย “ แต่ข้าไม่รู้.. ไม่รู้ว่าคำขอพรของท่านคืออะไร ? ท่านฮันคยองขอพรว่าอะไรหรือเจ้าค่ะ ”
คำถามที่มีเพียงแค่รอยยิ้มเบาๆของคนที่กำลังจะตอบ จมูกคมมองใบหน้าที่ใคร่รู้นั้นเพียงครู่ก่อนจะฝังจมูกลงบนหน้าผากบาง
“ ฉันขอ.. ความบริสุทธิ์ที่จะเป็นของฉันและอยู่กับฉันตลอดไป ใครสักคนที่เกิดมาเพื่ออยู่กับฉัน ”
“ ท่านขอข้า..อย่างงั้นหรือ ” เสียงใสถาม
“ทั้งชีวิต.. นายจะอยู่กับฉันได้มั๊ยละ ฮยอกแจ”
“ ตราบเท่าที่ท่านมีลมหายใจเจ้าค่ะ ท่านฮันคยอง.. ข้าจะเป็นของท่านตลอดกาล ”
Merry Christmas
Merry Christmas , นะค่ะ คนดีของฉัน... ปั่นมาก แต่งรวดเดียวมันอาจจะจบแบบงง ขึ้นต้นแบบงง แต่ก็คิดว่า อ่านเอา NC ฉากแบบว่า น่ารักใสๆ ให้หัวใจชุ่มช้ำในวันส่งท้ายปีแล้วกันนะค่ะ ไม่ค่อยได้แต่ง NC หวังว่าจะยังถูกใจอยู่นะค่ะ ส่วนใครที่ ไม่ค่อยชอบอ่าน NC พรุ่งนี้ obb จร้า~~~ ตัวเธอว์
สุดท้ายนี้... ของขวัญคริสมาสชิ้นนี้... ทำความดีเข้านะค่ะ เผื่อจะได้แบบฮันคยอง
โฮ๊ะ โฮ๊ะ โฮ๊ะ
เม้นท์.. ตรงนี้ http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=723266&chapter=83
คุณเชื่อเรื่องซานตาคลอสหรือไม่ ?.. เรื่องที่มีอยู่ว่า จะมีชายหนุ่มตัวอ้วนกลมในชุดสีแดงเพลิงไว้เหนาเครายาวท่าทางใจดี ชายหนุ่มที่จะมาหาคุณทางปล่องไฟในวันคริสมาส ชายที่จะมอบของขวัญให้กับคุณในเทศกาลส่งท้ายปี ของขวัญที่มันจะแลกมาด้วยความดีที่คุณจะสะสมเอาไว้ ตั้งแต่ต้นปี “ เป็นเด็กดีนะลูก.. แล้วซานตาคลอสจะมอบของขวัญที่แสนวิเศษให้ลูก จำไว้นะ ฮันคยอง”
“ ว่าไง ฮยอกแจ..” เสียงทุ้มใหญ่ถามคนตัวเล็กในชุดหนังสีแดงที่กำลังเปิดรายชื่อเช็คของขวัญต่างๆที่จะนำให้ไปส่งในคืนนี้
“ ฮะย๊อก จะถามท่านเจ้าค่ะ ฮะย๊อกจะถามท่านว่า มีรายชื่อของคนที่ชื่อ ฮันคยอง ยังไม่มีของขวัญนะเจ้าค่ะ จะให้ข้าจัดเป็นอะไรให้เขา ”
“ ท่านผู้นี้เป็นคนมีอายุมากแล้ว ” เขากล่าว
“ แล้วใยท่านถึงยังส่งของขวัญไปให้เขาละเจ้าค่ะ ” ใบหน้าหวานถาม
“ นั่นคือเหตุผลที่ข้าอาจไม่จำเป็นที่ต้องบอกเจ้าหรอก ฮยอกแจ ” รอยยิ้มใจดีบอก “ เจ้าไปแต่งตัวนะ.. วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวเมืองมนุษย์ ตามที่ข้าสัญญาไว้ ”
“อะไรนะ!! ” เสียงใสตะโกนลั่น ดวงตากลมลุกวาวขึ้นทันที มือบางกุมรายชื่อในมือไว้แน่น “ ปีนี้ ฮะย๊อกจะได้ไปช่วยท่านในเมืองมนุษย์จริงๆเหรอเจ้าค่ะ ? ”
“ ตอบแทนความเหนื่อยยากตลอด สิบปีที่ช่วยข้ามาไง.. มันถึงเวลาแล้ว ไปเตรียมตัวเถอะ ”
“ เจ้าค่ะ !! “ เสียงใสสุดท้ายพร้อมความเร็วที่สิ่งขึ้นชั้นบันไดขาวที่ก่อตัวเป็นปราสาทด้วยกองหิมะมหึมา ความขาวโพนที่ตัดกับสีแดงได้สวยอย่างน่าประหลาด
ว่ากันว่า ซานตาคลอส..คือเทพองค์หนึ่งที่อยู่ทั่วทุกมุมโลกตามประเทศและทวีปต่าง ท่านที่คอยดูแลความดีของมนุษย์ให้คงอยู่ ความดีที่ว่ากันว่า มักเกิดได้เฉพาะแค่เด็กน้อย แล้วผู้ใหญ่ที่ทำแต่ความดีละ... คนคนนั้นจะไมได้รับผลแห่งความดีตอบแทนหรือ ? .. ไม่ใช่หรอก คนทุกคนทุกช่วงวัยต้องได้เท่าเทียม
ชุดซานตาคลอสสีแดงแขนยาวไม่ถึงข้อมือต่อตัวกับกางเกงขายาวพร้อมรองเท้าดำ หมวกสีแดงของผู้ส่งความสุขถูกสวมไว้ เขาวิ่งหน้าตั้งลงมาจากชั้นของห้องท่ามกลางความยินดีของเพื่อนร่วมทำงาน
“ ปีหน้าต้องเป็นนายแน่ ที่ได้ไปเยี่ยมชมเมืองมนุษย์..” เสียงใสของฮยอกแจว่า มือบางจับมือเพื่อนสนิทที่เย็นเชียบด้วยใบหน้าที่สุขใจของทุกคนที่ร่วมยินดีและเดินมาส่งเขาขึ้นขบวนของรถขนส่งของขวัญที่กำลังจะดำเนินการส่งในคืนนี้
“ เมื่อถึงบ้านของเด็กคนไหน เจ้าก็เอาของขวัญที่มีชื่อของเด็กคนนั้นมาให้ข้า เข้าใจที่ข้าพูดนะ ” เขาว่าแค่นั้นก่อนจะสะบัดเชือกคล้องตัวกวางเรนเดียร์เอาไว้ แรงกระตุกแรงที่ทำให้มันออกเดินก่อนจะเร่งสปีดขึ้นทะยานสู่ท้องฟ้า “ ไปกันเลย..”
การเดินทางที่มืดมนตลอดทางแปรเปลี่ยนเป็นความสว่างไสวของแสงไฟจากตึกราบ้านช่อง ต้นสนถูกจัดตกแต่งด้วยลักษณะที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนผู้คนที่อยู่ในเสื้อผ้าหลากสีสันแต่ทว่าอบอุ่นแข่งกับอากาศหนาวเย็นที่กำลังมีหิมะโปรยปรายไปทั่ว
“ ช่างงดงามและน่าจดจำยิ่งนัก”
“ แต่ที่นี่ มีแต่ของปรุงแต่งไร้ซึ่งความงามตามธรรมชาติแบบที่ที่เรามี..” ชายแก่ว่าแบบนั้นก่อนจะยกยิ้ม “ เริ่มทำงานเถอะ ราตรีนี้มีเพียงสั้นนัก “
สินค้าและกล่องของขวัญถูกส่งไปยังเด็กๆทุกคนที่กำลังหลับใหล กล่องของขวัญที่ทยอยส่งจนครบและหลงเหลือเพียงแค่บุคคลสุดท้ายแต่ทว่า.. มันกลับไม่มีกล่องของขวัญใดหลงเหลืออีกแล้วในถุงย่ามใบเก่านั้น
“ ท่าน.. ยังเหลือผู้ชายที่ชื่อ ฮันคยองอีกคน.. แต่ตอนนี้เราไม่มีกล่องของขวัญนั่นอีกแล้ว ” ฮยอกแจบอกก่อนกวางเรนเดียร์จะถูกจอดสนิทลงกับหน้าหน้าต่างของคอนโดสูงที่ทั้งห้องถูกประดับด้วยแสงไฟเล็กระยิบระยับในห้องที่มืดสนิท
“ เจ้าลงไปเถอะ... “ เขาว่าก่อนใบหน้าหวานจะเพียงแค่มีควันจางๆลอยอยู่รอบตัว ความอ่อนบางที่ยกตัวเขาขึ้นสูงและลอยมาอยู่ตรงระเบียงของห้องชายหนุ่มที่ไร้ของขวัญ..
“ ท่าน..หมายความว่าไง ” ร่างบางทวนเสียงอย่างไม่เข้าใจ
“ เจ้าคือ..ของขวัญที่วิเศษที่สุดของเขา ตามบรรชาของกฎแห่งเรา และเจ้าคือพรก่อนที่ชายหนุ่มคนนี้จะนอนหลับ..”
“ หมายความว่า ? “
“ บุคคลที่อยู่ในห้องจะตอบทุกข้อสงสัยของเจ้าฮยอกแจ.. อิสระคือสิ่งที่เจ้าต้องการไม่ใช่หรือ.. จงใช้มันให้คุ้มค่า ” เสียงสุดท้ายจบลงพร้อมความว่างเปล่าของทุกอย่างที่จากไป
ชายตัวเล็กในชุดสีแดงของวันคริสมาสถูกแปรเปลี่ยนไปด้วยกฎแห่งความลับที่ไม่สามารถมีใครล่วงรู้ ทุกอย่างว่างเปล่าและไร้อาภรณ์ใดทั้งสิ้นปิดเรือนกาย คนตัวขาวที่แสนชินชากับอาการหนาวเปิดล๊อคกระจกใสก้าวเข้าไปในห้องที่แสนจะมืดมิดแต่ประดับประดาด้วยไฟระยิบระยับให้เห็นเพียงน้อยกับความสว่างที่มีไม่มากนัก
“ โฮ่ง! โฮ่ง! ” ขนฟูยาวของเจ้าสิ่งมีชีวิตบางสิ่งที่ตัวเล็กนักกำลังส่งเสียงบางอย่างที่ไม่มีคำพูดใดที่เข้าใจให้เขา เสียงเล็กที่กำลังกระโดดไปมาอย่างอยากเท่าเทียมกันทางความสูงของเขา
“ เจ้า.. เป็นตัวอะไรนะ ” ใบหน้าหวานเอียงหน้าถามก่อนจะย่อตัวลงมองอย่างพิจารณา จมูกชื้นที่ค่อนข้างเปียกของมันดมไล่ไปตามขาเนียนก่อนประตูที่ถูกปิดล๊อคจะถูกเปิดขึ้นพร้อมไฟที่สว่างโล่ง
“ หลงหลง.. เห่าอะไรนะ ” เสียงทุ้มที่ว่าขึ้นพร้อมประตูห้องที่ปิดลง ใบหน้าคมสวมกรอบสี่เหลี่ยมบางอย่างไว้บนหน้าเพ่งพินิจมาที่ตัวเขาก่อนจะขมวดคิ้วงง ยามที่เขาลุกยืนขึ้นเต็มความสูง
ในช่วงความคิดที่แสนจะง่วงงุน คงมีแค่ความแปลกใจของรูปปากที่อ้าออกค้าง คนตรงหน้าคือบุคคลหนึ่งที่เขาเฝ้าฝันมานานแล้วบุคคลที่ตอนนี้มาปรากฏอยู่ตรงหน้าในรูปแบบที่คาดไม่ถึง รูปร่างผอมบางไร้เสื้อผ้าใดคลุมกายความขาวเนียนที่เหมือนจะมีเฉดสีเดียวกับหิมะด้านนอกที่โปรยปราย ผมสั้นปะบ่าสีดำสนิทเอียงหน้าเพียงน้อยมองเขาที่ดูเหมือนว่ากำลังจะสั่นกับสิ่งที่เห็น
“ นาย .. เป็นใครนะ ”
“ ข้าหรือ ?.. ของขวัญวันคริสมาสของท่านไง.. ท่านฮันคยอง ”
“ หึ ? อะไรนะ ? ” เชาว่าทวนเสียงอย่างไม่เข้าใจคำพูดของอีกฝ่าย รูปร่างเล็กที่เปลือยเปล่าเดินเพียงช้าเข้ามาใกล้อีกคน รูปร่างไซต์เอสขาวเนียนยื่นมือบางทาบไหล่อีกคนไว้ นิ้วเรียวสวยไล้ไปตามโครงสร้างของรูปหน้าลดชั้นลงมาเป็นแผงอกจนความสงสัยสุดท้ายของฝ่ามือจะหยุดลงอยู่ที่ส่วนกลางที่กำลังขึ้นแข็ง
“ ท่านเหมือนกับข้า..” เสียงหวานว่า “ ท่านเป็นมนุษย์ผู้ชายบนโลกหรือ ? ”
“ ชะ ใช่สิ.. แล้วนาย เดี๋ยวนะ นี่นายเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง ? “ เขาว่าพลางขมวดคิ้ว มือหนาดึงมือบางออกจากส่วนกลางของตัวเขา ร่างบางที่ถูกดึงให้ห่างกายพิจารณาด้วยสายตาอีกครั้งเพราะมันมากับคำพูดแปลกๆที่เค้าไม่เคยได้ฟังจากคนไหน
“ ข้าหรือ ?.. ท่านซานตาคลอสพาข้ามาที่นี่ ข้ามาจากดินแดนที่ไม่มีใครรู้จัก ดินแดนที่หากท่านกระทำความดี ท่านจะได้ผลตอบแทนตามความประสงค์ของท่าน ความประสงค์ที่ท่านร้องขอแก่เรา..”
“ อย่างงั้นหรอ ?..”ใบหน้าคมทวนเสียงก่อนจะมองรูปร่างของชายร่างบางตรงหน้าอีกครั้ง มือหนาไล้ฝ่ามือจากไหล่มนสัมผัสลงมาเป็นช่วงอกความอ่อนนุ่มที่สั่นเทาตามฝ่ามือที่ไล้วนลงมาสัมผัสส่วนที่อ่อนไหว
“ ท่านจะกระทำการอันใดกับ ข้าหรือ ? ” ร่างบางถาม ท่าทางที่คนตอบจะมีแต่ความเงียบ ความเงียบที่ไล้สายตามองรูปร่างนั้นก่อนจะช้อนมือโอบเอวบางเอาไว้แน่นก่อนจะดึงมาหา
“ เสร็จก่อน ฉันถึงจะตอบคำถาม.. ตกลงมั๊ย ? ” เสียงเอาแต่ใจสั่ง ก่อนร่างบางที่ได้แต่งุนงงนั้นจะถูกยกตัวขึ้นจากพื้น นำตัวเข้าสู่ภายในห้องนอนที่สว่างเพียงน้อยด้วยไฟคริสมาสสีส้มอ่อน.. ห้องนอนไร้หน้าต่างแต่ทว่ามีวิวที่ยอดเยื่ยมด้วยหน้าต่างบานสูง
ฮยอกแจถูกวางลงบนเตียงนุ่มด้วยมือหนาที่พอวางลงก็จัดเตรียมลูบขาขาวและแยกให้ห่างออก.. เสื้อถูกถอนลงก่อนจะโน้มน้าวตัวลงเข้าหาใบหน้าหวานที่สวยน่ามองด้วยผิวโทนสีขาวตัดกับริมฝีปากสีแดง เค้ากัดปากเพียงน้อยชั่งใจอะไรบางอย่างก่อนจะประทับปากของตัวเค้าลงกับสิ่งที่น่าหลงใหล
ปากเล็กอ้าออกเพียงน้อยเพราะความตกใจ ของลิ้นหนาที่แทรกตัวเข้ามาอย่างไร้คำพูด ความรู้สึกลื่นที่ค่อยๆแทรกตัวเข้ามาสัมผัสและม้วนตัวกอดเกี่ยวอีกสิ่งของเราอย่างรัดแน่น ความรู้สึกที่หยาดน้ำลายจะค่อยๆถูกหลอมรวมด้วยด้วยเกลียวลิ้น หวานซ่านจนรู้สึกหลงลืมช่วงขาที่ถูกแยกออก
มือหนาสัมผัสไปยังส่วนกลางเล็ก ท่อเล็กสีขาวใกล้เคียงกับสีเนื้อตัดกับขนนุ่มสีดำที่มีเพียงตุ่มน้อยสองอันคลอเคลียใกล้ชิดความนุ่มที่ไม่แตกต่างกับเรือนผิวจนคนสัมผัสต้องหยุดลงแค่นั้นกับรูปปากที่อยากจะดูดกลืนมากกว่าแค่สัมผัส
“ ลุกขึ้นหน่อยสิ..” เขาว่าด้วยเสียงหอบซ่าน ตัวเล็กปรือตาขึ้นมองอีกฝ่ายถูกดึงตัวให้นั่งชันเข่ากับเตียงก่อนจะหันหน้าให้เผชิญกับฝาผนัง มือบางจับหัวเตียงไว้แน่น พร้อมใบหน้าคมที่แทรกตัวจากใต้ขาที่แยกออกสอดใบหน้าให้ปากอยู่ใต้ส่วนกลางเล็กที่น่าสัมผัสนั้นพอดี
“ ท่าน... อึ ..” เสียงสะอึกเบาๆราวกับจะถามบางอย่างจากอีกฝ่ายแต่มันก็สายไปเสียแล้ว รูปปากหนาดูดกลืนส่วนท่อนั้นเข้าปาก เขาอมก่อนจะรูดออกมาจนปลายสุดแล้วเริ่มใหม่อีกครั้งจากต้นท่อที่ติดกับขนนุ่มดูดกลืนอยู่อย่างงั้นด้วยความเชื่องช้าแต่ทว่าเสียวซ่านจนร่างทั้งร่างได้แต่หดเกร็ง
รูทวารหดขมิบเกร็งเพราะความเสียวซ่านครั้งแล้วครั้งเล่า การดูดกลืนรวดเร็วขึ้น รูปก้นที่มือหนาลูบไล้ถูกสัมผัสทั้งสองซีกก่อนมันจะถูกจับแล้วกระแทกเข้าสู่ช่องปากที่ท่อย่นจะขูดรูดอยู่กับไรฟันจนต้องกัดปากแน่น เสียงร้องหวานจนส่วนกลางของชายหนุ่มเริ่มแข็งตัว แรงกระแทกสุดท้ายที่คนไร้เดียงสาปลดปล่อยฉีดพุ่งไปในปากทะลักออกจากขอบปากแต่ทว่าก็ถูกกลืนมันลงคอด้วยรอยยิ้ม
รสชาติหวานปากที่เขาใช้ลิ้นเล็มเลียสิ่งที่เลอะอยู่บนขอบปากให้หมดสิ้น มือหนาลูบไล้เอวก่อนจะยกตัวบางที่ขาสั่นเทาให้มานั่งบนส่วนกลางของเขา ท่อหนาที่กำลังเกร็งรับถูกทาบด้วยช่องทางที่กำลังต้องการ มันเคลื่อนไหวเพียงช้ากับบางคนที่ส่ายตูดไปมาเพราะความไม่เคย จนต้องเอ่ยปากถาม
“ ท่านฮันคยอง ท่านกำลังจะทำอะไรข้า ความรู้สึกเมื่อกี้.. ”
“ ไม่เคยหรอ เจ้าซานต้าตัวน้อย ” เขาถาม มือหนาลูบผมนุ่มเบาๆกับใบหน้าหวานที่ส่ายหน้าไปมา “ มานี่สิ..”
ร่างบางถูกพลิกตัวลงก่อนจะจับให้คลานเข่าบนเตียง ตูดขาวถูกดัดให้เด้งได้ระดับที่เขาชอบ ฮันคยองย่อตัวลงมองดูมันก่อนจะยกยิ้ม ตูดขาวสองซีกถูกแยกตัวออก พร้อมลิ้นที่ไล้เลียรูปตูดสีชมพูสวย ปลายลิ้นเล็กถูกดันเข้าไปเพียงน้อยก่อนจะขยับมันเพียงช้าภายในช่องทางหลังที่คนโดนกระทำต้องตอดรัดมันถี่ๆ
“ ท่านฮันคยอง มันเสียวเจ้าค่ะ ข้าเสียวนัก ” เสียงหวานร้องบอกกับลิ้นหนาที่ถูกดึงออก ก่อนนิ้วยาวจะสวนเข้าไปแทนที่ นิ้วชี้เคลื่อนตัวเข้าไปช้าๆเพียงหนึ่งนิ้วก่อนจะดึงออกมาพร้อมนิ้วที่สองที่ถูกเพิ่มเข้าไปและดึงออกมาตามด้วยนิ้วที่สามที่กำลังขยายทางเปิดช่องทางที่กำลังยัดใส่บางสิ่งที่ใหญ่กว่ามันมาก
สามนิ้วสอดเข้าออกล้วงและดึง ล้วงและดึงก่อนจะควานภายในหาบางจุดที่จะทำให้คนโดนกระทำหัวนมตั้ง จุดนึงที่ดูเหมือนว่าช่องทางหลังจะกระพริบถี่ๆครั้งแล้วครั้งเล่า ปากบางอ้าพ่นลมที่หายใจเข้าออกทางปากอย่างเสียวซ่านอย่างสุด
“ ตรงนี้ รึเปล่า.. ที่ซานต้าน้อยของฉันรู้สึก..”
“ ร้สึกแบบไหน เจ้าค่ะ ท่านฮันคยอง..”
“ แบบที่ว่าอยากจะให้ฉันใส่อะไรที่มันใหญ่กว่าลงไปยังไงละ.. รู้สึกแบบนั้นมั๊ย ? ” เขาถาม
“ อื้อ.. ใช่เจ้าค่ะ ฮะย๊อก รู้สึกแบบนั้น..อิ๊ รู้สึกเจ้าค่ะ อ๊า.. ท่านกำลังย้ำจุดภายในของข้า ข้าเสียวเจ้าค่ะ เสียวเหลือเกิน ” เสียงสั่นว่าแค่นั้นกับมือบางที่ชันอยู่กับพื้นเตียงจะอ่อนลง ความเคลื่อนไหวที่ลื่นไหลอยู่กับปลายช่องทางหลังหัวเล็กของความใหญ่โตถูกถูให้เสียดสีไปมากับช่องทางหลังก่อนมันจะค่อยๆหายลับเข้าไปเพียงช้ากับปากบางที่อ้าออกกว้างขึ้นเพราะความปวดร้าวที่แล่นขึ้นมาจับก้านสมอง เลือดแดงเข้มไหลตัดกับก้นขาวอาบช่วงขาหยดลงพื้นเตียงเมื่อทุกอย่างถูกดันจนสุดทาง
ปลายรูทวาร ที่อัดแน่นด้วยของใหญ่โตทำเอาดวงตาหวานแอบคลอด้วยหยดน้ำตาที่กำลังไหล เสียงหอบกระเส่าไม่ถูกค้างไว้นาน ฮันคยองเด้งตัวเองถอนส่วนกลางนั้นออกมายังกึ่งกลางของท่อก่อนจะดันมันลงไปจนมิดด้ามเป็นท่าทางที่เชื่องช้าและบางเบาเพราะความเจ็บร้าวที่สงสารจนไม่อยากให้มันมีมากกว่านี้
“ ทะ ท่าน ท่านใส่อะไรไว้เจ้าค่ะ อ้า.. มันทำให้ข้ารู้สึก อึดอัด อึดอัดแต่ว่าเสียวซ่านเหลือเกินเจ้าค่ะ ท่านฮันคยอง “
“ นี่เหรอ.. ก็อันนี้ไง “ มือหนาจับไปยังส่วนกลางที่เริ่มแข็งชันของเจ้าตัวเล็ก ก้นหนาของเขาเริ่มเข้าจังหวะมากขึ้นจากความเชื่องช้าก็เพิ่มจังหวะให้รวดเร็วขึ้นอีกนิด สอดใส่ส่วนหนาที่ขยายพองตัวมากขึ้นเข้าสู่ช่องทางหลังที่อ้าออกกว้างและแดงซ่าน ปากบางกัดเข้าหากัน ส่งเสียงร้องครางอย่างห้ามความรู้สึกของตัวเองไม่อยู่
“ อ้า~~ ท่าน ฮันคยอง อ้า~~~ ” ตัวบางเด้งตัวขึ้นลงขึ้นลงเป็นจังหวะที่มือหนาจะจับก้นบางให้ถอยออกและเด้งเข้ามาหาด้วยจังหวะรุนแรง ความเร็วที่เพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นจนเหมือนจะสุดช่องทางแต่ทว่า..
“ ตรงนี้ดีกว่า. “ เขาว่าเสียงเบาก่อนจะดึงร่างบางที่กำลังโยกย้ายนั้นยืนขึ้นบนเตียง และโยกมันต่อด้วยท่ายืน มือบางที่ไร้ที่ยึดเกาะอ้อมมือมาด้านหลังกอดคอของร่างสูงไว้พร้อมเขาที่เด้งส่วนกลางเข้าช่องทางหลังเป็นระยะ ขายาวที่เดินเพียงช้าไปเรื่อยๆก่อนจะกระโดดให้ทั้งสองลงจากเตียงจากประครองของเขา
“ อ๊าห์~~~.. ท่าน! ” เสียงหวานหวีดลั่นราวกับว่าน้ำคาวนั้นฉีดพุ่งแต่ทว่าไม่เลยมันเป็นเพียงแค่จุดกระสันที่กระแทกตรงจุดอย่างสุดแรงก็เท่านั้น เขาเดินพาอีกฝ่ายมายังกระจกบานหนา เฝ้ามองบรรยากาศในยามค่ำคืนของท้องฟ้างามและแสงไฟระยิบ มือบางยันตัวเองกับกระจกใส ฉีกขากว้างก่อนช่วงสุดท้ายของการสอดใส่จะเด้งส่วนกลางเน้นๆลงกับรูปเล็กอย่างสุดแรง ท่อยาวหดตัวเข้าหาปลายของมันก่อนจะพุ่งน้ำขุ่นออกไปอย่างไม่กักเก็บไว้ใช้อีก ความรู้สึกที่ฮยอกแจจะเบิกตาโพรงอ้าปากค้างและหายใจถี่ระรัว..
“ อ๊าห์~~ ทะ ท่านปล่อยน้ำนั่นออกเข้ามาสู่ตัวข้า ”
“ แล้วชอบมั๊ยละ..” เขาถามเสียงนุ่มก่อนจะดึงส่วนกลางนั้นออก รูปนมที่ถูกบีบเล่น แต่มือบางนั่นยังคงดันตัวเองอยู่แบบนั้นอย่างอยากให้มันช่วยบรรเทาความเจ็บปวด เสียงหายใจหอบลดระดับลง ฮันคยองอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมาข้างเตียงและทรุดให้นั่งชันเข่าลงบนพื้นพรม
“ ข้าชอบ.. มันทำให้ข้า รู้สึกดี อ๊าห์ .. ทะ ท่านจะทำอะไร ” ไม่มีเสียงอะไรต่อจากนั้น ฮันคยองแค่ก้มลง เค้าใช้ลิ้นกวาดน้ำรักรอบช่องทางหลังที่บวมแดงก่อนจะใช้ปากดูดกลืนน้ำที่อยู่ในรูเล็กนั้นออกมาด้วยลิ้นที่เลมเล็มเข้าออกอย่างหยอกล้อให้อีกคนสั่นเกร็ง ช่องทางหลังกระพริบถี่ด้วยความปวดร้าวก่อนจะพ่นมันออกมาสำหรับน้ำรักที่อัดแน่นอยู่ในช่วงท้อง..
“ อ๊า.. ท่าน อ้า~~ ท่านฮันคยองพอเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะให้กำเนิดบุตรของท่านไมได้นะเจ้าค่ะ ” เสียงใสบอกสั่นๆกับปากหนาที่หยุดลงทันที เขาดึงร่างบางที่เอ่ยประโยคนั้นขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยเรือนร่างที่ไร้อาภรณ์และว่างเปล่า ใบหน้าแดงหายใจหอบน้อยๆจ้องมองอีกคนที่มีข้อสงสัย
“ บุตร.. ลูกนะเหรอ ?..” เขาถาม “ นายเป็นผู้ชาย..แล้วจะท้องได้ไง ใช่มั๊ย ฮยอกแจ ฮยอกแจคือชื่อของนายใช่มั๊ย ซานต้าน้อย ”
“ เจ้าค่ะ ข้าชื่อฮะย๊อกแจ.. แต่ในดินแดนของข้าไม่ว่าบุคคลเพศไหนก็สามารถให้กำเนิดบุตรได้หาเข้าได้ทำการร่วมรักแบบเพศหญิงเหมือนมนุษย์..” เสียงใสอธิบาย “ แต่ข้าไม่รู้.. ไม่รู้ว่าคำขอพรของท่านคืออะไร ? ท่านฮันคยองขอพรว่าอะไรหรือเจ้าค่ะ ”
คำถามที่มีเพียงแค่รอยยิ้มเบาๆของคนที่กำลังจะตอบ จมูกคมมองใบหน้าที่ใคร่รู้นั้นเพียงครู่ก่อนจะฝังจมูกลงบนหน้าผากบาง
“ ฉันขอ.. ความบริสุทธิ์ที่จะเป็นของฉันและอยู่กับฉันตลอดไป ใครสักคนที่เกิดมาเพื่ออยู่กับฉัน ”
“ ท่านขอข้า..อย่างงั้นหรือ ” เสียงใสถาม
“ทั้งชีวิต.. นายจะอยู่กับฉันได้มั๊ยละ ฮยอกแจ”
“ ตราบเท่าที่ท่านมีลมหายใจเจ้าค่ะ ท่านฮันคยอง.. ข้าจะเป็นของท่านตลอดกาล ”
Merry Christmas
Merry Christmas , นะค่ะ คนดีของฉัน... ปั่นมาก แต่งรวดเดียวมันอาจจะจบแบบงง ขึ้นต้นแบบงง แต่ก็คิดว่า อ่านเอา NC ฉากแบบว่า น่ารักใสๆ ให้หัวใจชุ่มช้ำในวันส่งท้ายปีแล้วกันนะค่ะ ไม่ค่อยได้แต่ง NC หวังว่าจะยังถูกใจอยู่นะค่ะ ส่วนใครที่ ไม่ค่อยชอบอ่าน NC พรุ่งนี้ obb จร้า~~~ ตัวเธอว์
สุดท้ายนี้... ของขวัญคริสมาสชิ้นนี้... ทำความดีเข้านะค่ะ เผื่อจะได้แบบฮันคยอง
โฮ๊ะ โฮ๊ะ โฮ๊ะ
เม้นท์.. ตรงนี้ http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=723266&chapter=83
